چشم دلبران


زندگی زیر و زبر دارد بسی

                               تلخ ، هم شیرین اثر دارد بسی

گر چه تلخست گام آخر نازنین

                               جان شیرین هم شکر دارد بسی .

گر ز چشم دلبران پرسی ز من

                                گویمت برقش شرر دارد بسی

جان شیرین چون نهی در راه عشق

                               کان مهرست و گهر دارد بسی

چون بدون فکر کردی اشتباه

                                بعد آن واقع اگر دارد بسی

           گر چه ذبح دام شد امری رواج

           عقل ما را بر حذر دارد بسی

فسیل


بدو تولد ما ، آغاز یک فسیلست

کان را نهایت آخر ، در خاک ها گسیلست

رویای پوچ ماندن در ماروای هستی

در دوزخ و بهشت و در آب سرسبیلست .

بدو تولد ما ، رویای پوچ بودن

آغاز یک فسیل و رفتن به یک گسیلست

خیز و بیا


سوز غمت به سینه ام ، سوخت دل نزار من

یاد تو در خیال من ، برده همه قرار من .

طاقت و صبر و دین من ، برد دو چشم مست تو

تا چه شود به عاقبت ، از نگه تو کار من ؟

شوق دوباره دیدنت شد همه آرزوی دل

وای اگر بمیرد آن شعله ی پرشرار من !

شب همه شب نخفته ام ، با غم تو نشسته ام

گواه من خدای من دیده ی اشکبار من

از دو جهان بریده ام از همه کس گسسته ان

دل به کسی نبسته ام جمله تو کار و بار من

ز فرقتت نگار من ریخت همه برگ و برم

تو را به خون عاشقان خیر و بیا کنار من

فرجام سخن


فرجام سخن شنو تو از من

                               کابیست نشسته بر هریمن

کاخ و تن ظالمان عالم

                              ریزند به هم جمله از این فن .

خاصه که بود در او نهفته

                             از راستی و شرافت تن

نقشی شود او به کوه بیستون

                            خوانند همه ز مرد و از زن

اشعار و لوایح وطن دوست

                            تیریست همه به چشم دشمن

مرزیست میان عقل و بی عقل

                             پیوسته به نیک و بد محک زن

            اعجاز سخن پشنگ دانی !

            لاف از گوهر یگانه کم زن

به خاطر تو


به خاطر تو از تو هم گذشتیم

                                   فقط به یاد عشق تو نشستیم

به پای عهد خوبمون تو سینه

                                 چه توبه ها ز می که ما شکستیم .

گذشتیم و شکستیم و نشستیم

                                 امید دل به دیدن تو بستیم

بجز دو چشمون قشنگ مستت

                                دل به امید دیگری نبستیم

          مگوی راز تو شد این اشک ما

         ز صد تله ، بحق ک ما بجستیم

خون و زجر عاشقانه


عزیزان از غم و رنج زمانه

شدم من شاعری بی آشیانه

اسیرم من دراین وادی غربت

تک و تنها و بی نام و نشانه

درون پر درد و غمخواری نباشد .

که گوید درد دل را بی بهانه

چه سنگینه غم زندان و زنجیر

برای هر که جرمش را ندانه

نشان ونام من گردیده اعداد

به روی سینه ام نقشش عیانه

رفاقت ها و یاری و صداقت

دریغا شد در این دروان فسانه !

عداوت ها و کین و قهر و ظلمت

به دل ها کرده اکنون آشیانه

همه خنجر زنند از پشت و افسوس

شده سنت در این عهد و زمانه

دورویی و دورنگی و پلیدی

شگفتا گشته رسمی موذیانه !

ریاکاری و شیادی دکانیست

که تخته کرده کسب صادقانه

شده بازار زهد و مکر و سالوس

بسی با رونق و پر پشتوانه

به هر کوی و مکان ناله و زاری

گرفته جای آهنگ و چغانه

نوای عشق و مستی از هزاران

نمی آید به گلشن عارفانه

خموشی و خمودی در بهاران

نباشد حکمی آخر منصفانه

روا کی باشد آخر ستم ها

که می گردد به انسان ها روانه ؟

چه تلخست اشک فرزند یتیمی

که می لغزد به گونه دانه دانه

و غمخواری ندارد در کنارش

که گیرم دست او را مادرانه

اگر از روشنایی ها بگویی

شوی آخر به زندان ها روانه

بسی بر تو زنند بر چسب و تهمت

به آخر هم کُشندت ظالمانه

اگر هم ساده باشی مخلصانه

به خواری ها کشندت ماهرانه

ولی با این همه نیرنگ و افسون

به سر آید شبانه جاهلانه

بتابد نور و بگریزد سیاهی

به پاس خون زجر عاشقانه

دلاور زین سخن ها ناله خیزد

ز بس که گفته ای تو مخلصانه

محرم اسرار


هر چند به بی مهری تو یار ندیدیم

                                        سوگندکه خود را ز تو بی کار ندیدم

صد بار شکستی دل بی چاره و اما

                                      چون خود دگری این همه بی عار ندیدم .

دور از رخ تو باغ و ریاحین و گلان را

                                     در دیده ی جان ، غیر خس و خار ندیدم

جز کوله ی عشقت همه اسباب جهان را

بر دوش نحیفم بجز از بار ندیدم

                                      در حلقه ی عشاق پریشان تو جانا

کس تا به چنین این همه بیمار ندیدم

                                     جز باده ی چشمت که مرا رطل گرانست

جامی که دهد مستی خمّار ندیدم

                    جز اشک که از دیده به صد ناز رواست

                        در گفتِ غمت محرم اسرار ندیدم

الف عشق


عاشقی جامه ی جان کردم ورفتم

                                      سخن عشق ، عیان کردم و رفتم

مدتی در بر استاد وفادار

                                      الف عشق روان کردم و رفتم .

عاقبت از سر بازار جهان ، باز

                                      گوهر عشق نشان کردم و رفتم

دست من خالی و از بهر طلب هم

                                      جان بی قدر فشان کردم و رفتم

پیر از بارش ساعت ها شدم

                                    لاجرم روح ، جوان کردم و رفتم

غربتم از حد و اندازه برون شد

                                    به بر دوست دوان کردم و رفتم

                     تا نسوزد شعله ی عشقم ترا

                 درد را در جهان نهان کردم و رفتم

روزی ما


روز ما خورشید ما پیوسته پشت ابر بود

وا اسف ! خورشید ما با ما همیشه قهر بود .

از ازل از بهر هر کاری به چنگ انتظار

چاره و تدبیر ما در قسمت ما صبر بود

رو به درویشی نهادیم و به دنیا پا زدیم

روزی ما پاره ای نان در دهان ببر بود

نقطه ی پرگار هستی دیگران و همچنان آواره ایم

گردش ما پرِّ کاهی در هوا از جبر بود

مهربانی و مرورت ها نمودیم پیشگی

مزد ما خون دل و نامهربانی اجر بود

این چنین رفت و بساط زندگی را جملگی

عمر خواندیم و دریغ و صد دریغا ، زجر بود !

روی آسایش ندیدم بر خود و نوع خودم

راحتی ها ای پشنگ از بهر ما در قبر بود

خوشم


گوهری در دست طفلانم ، خوشم

یا که زیر پای یارانم ، خوشم

قسمت ما گوشه ی تاجی نشد

در سیاهی نور تابانم ، خوشم .

عافیت بر گوهر گنجینه باد

در دل غوغا و طوفانم ، خوشم

وعده ی زیبا فریبی بیش نیست

در کف زشتان پاکانم ، خوشم

نیست با کی از شکستن ها پشنگ

ریز ریز در کوی جانانم ، خوشم