اشعار پشنگ دلاوری
منو
Untitled-66
Untitled-77
Persepolis3
پشنگ دلاوری
00011

برگرفته از کتاب ایران وطن من پشنگ دلاوری

ppp
پشنگ دلاوری

00044
photo_۲۰۱۹-۰۱-۲۵_۲۲-۰۹-۱۴ (2)
00033
00055
00066
000777777
00088

وگرمی عشق

عشق را

در چشمان تو دیدم

مهر،نور،هستی

و خدا را

و دیدن قلب تو

از دریچه رویایی

چشمانت

شکوه آسمان ها

ترا چون جان شیرین دوست دارم

ترا همچون شکوه آسمان ها

ترا همچون کبوتر های عاشق

ترا چون حس خوب زیر باران

ترا هچون اقاقی ، هچو لاله

ترا هچون شبی غرق ستاره

وقتی تو رفتی

وقتی تو رفتی
پشت پنجره
از توی باغچه خونه‌ی ما
از روی شاخه‌های گل سرخ
پرنده‌ها رفتند و نموندند
وقتی تو رفتی
ای شکوه عشق
آسمان آبی
بهشت زمین
معنی وطن
خورشید مهر
شور زندگی
بامداد راستین
مظهر امید

بهاری دلکش

 بهاری دلکش است

چه نیکو جنبشی

درباغ باد می آید

بسان رقاصه ای زیبا

چه می رقصند

عطر افشان و پا کوبان

میان سبزه ها

گل های وحشی

دست در دست هم

بنفشه لاله و نرگس

تک بیتی ها

ای عشق ، بهار بی خزانم

عطر خوش تنگ آشیانم

****

چو نیلوفر به دور عشق خوبان

بپیچ تا می توانی ماه تابان

***

بی تو

بی تو از زندگانی ننگم آیو

جهان با این فراخی تنگم آیو

گهی کفر و گهی نفرین برآرم

زمین و آسمون رو جنگم آیو

بی تو

دلم بی تو یه ساله بی بهاره

همیشه با خیالت بی قراره

اگر باور نداری سینه بشکاف

ببین بی تو دل ما در چه کاره

بی تو

بی تو دلکی شکسته دیروم

از هجر به خون نشسته دیروم

در سیر گذشت لحظه هایم

رویای ترا گسسته دیروم

بی تو


بی تو نازم هستی ام همچو شبی تار گذشت

با تو تا چشم زدم فرصت دیدار گذشت

بی تو


من و تنهایی و شب های دراز

آسمان سیه و این همه راز

من و غم های غریبی و جفا

تو و افسونگری و عشوه و ناز

من و خورشید و فنا از پی

یاد


غافل شدی از یاد من

از این دل ناشاد من

بی تو سراپا آتشم

دادی به باد بیداد من

سال و ماه


ما اندوه سال و ماه خویشیم

ما چاله و دام و چاه خویشیم

تو غرقه به خون نشسته از ما

ما در پی مال و جاه خویشیم

پنجه ی فقر


اندر پی نان ، دوندگی ما را کشت

در پنجه ی فقر ، بندگی ما را کشت

این بودن ما که زندگی هرگز نیست !

ای مرگ ، بیا که زندگی ما را کشت

نو دولتان


ز اهرمن صفا چه می جویی

وفا ز بی وفا چه می جویی

عهد ما نه دورۀ کرم داران است

ز نو دولتان سخا چه می جویی

بعد تو


قصه های مهرباین خوانده ام

لطف های عاشقی را دیده ام

خوانده ها و دیده ها را بعد تو

من به دست رفتن تو داده ام

مکتب عشق


ما دیده ی خود بر رخ تو دوخته ایم

اندر طلبت هر دو جهان سوخته ایم

از طعنه ی خلق خود چه پروا ما را

ما مکتب عشق هم ز تو آموخته ایم

سلسله جنون


یار چو رفت جان به جهان فرد گشت

می شد و خون در رگ من سرد گشت

عشق هم از میانه بَر بَست و رفت

از سلسله جنون پشنگ طرد گشت

دریغا


بهار است و به گلشن ، سبز و هستیم

به پای سرو و گل ، شاداب و مستیم

ولی با این همه فرزانگی ها

دریغا ! در خزان ، در غم نشستیم

انارت


سکوت و در کنارت دوست دارم

شب و در انتظارت دوست دارم

تو ای تنها دلیل زنده بودن

تو رو با خوش انارت دوست دارم

ره آورد


ره آورد سفر شد غصه و درد

همه رنج و غم و شد چهره پرگرد

بشد خون و بریخت شیری که خوردم

ز چشم و از دهانم در شبی سرد

پند


بیا دلبر که تا سازی کنیم ساز

تو گل کردی و من بلبل در آواز

چو پاییز آمد و گلشن بپژمرد

بگیرند عاشقان پندی از این راز

نیکی


تو نیکی کن که نیکی آسمانیست

در این عرصه بساط شادمانیست

زر و ملک و تنت آخر به هستی

بدان آخر نصیب خاکدانیست

غم عشق


در سینه ، غمِ عشق تو بادا

جز عشق تو در سینه مبادا

عشقت ز من ای دوست ، نگیری

کین دل به غم عشق تو شادا

دیوانه و مجنونم


معجون غم و دردم ، خواهم مددی از می

تا مست بپاشانم شیرازه ی غم از پی

من همنفس عشقم ، دیوانه و مجنونم

آوای مرا روز ، تو می شنوی از

صد عشق


اگر صد عشق بر جانم نشینه

هزاران گل رُخان چشمم ببینه

همه نقشی به دیوارند و خاری

به سر ، تاج گلی چون تو نشینه

صد داغ


در پرده ، غم عشق تو بر جان دارم

صد داغ ز دست شب هجران دارم

تا صبح وصال تو بیاید با تو

پنهان ز همه ، دیده ی گریان دارم

آدمیت


آدمیت زنده است اما کمست

زین کمیت قلب آدم پر غمست

در پس فردای آدم ای دریغ

چشم عاشق غرق اشک و ماتمست

میان دو هیچ


و اکنون میان دو هیچ[1]

در این صد ره پر ز پیچ

شد از عشق من و ما و تو

در عالم سپاهی بسیچ

1-نام کتاب نیچه

مهربانی


یاد آر مرا به مهربانی

ای چشم و چراغ زندگانی

من تو شدم و به مذهب عشق

لالست زبان به ترجمانی

شیدایی


کالای وفاییم و خریدار نداریم

در عصر شما قیمت و مقدار نداریم

شیدایی و عاشق دلی کیفیت ما شد

افسوس که ما رونق بازار نداریم

نشان


بهار آمد نشانی از نمت نیست

نشانی از قد همچون چمت نیست

غمت را دل نداند با که گوید

که او را همدمی هم چون غمت نیست

بیستون


هنر عشق و وفا مسلک و آیین منست

روش کوه کنی قصه ی شیرین منست

لاله ی روییده از عشقی اگر در سینه هست

بیستون داند که از ریشه ی پیشین منست

اسرار


دانی که به روی برگ گل شبنم چیست؟

اسرار عجیب این عالم زیست

گر چشم خرد باز کنی ، خواهی دید

اشکیست که باید آخر بگریست

بی پناهی


نمی ترسد نگار ما ز آهی

کّشد ما را به جرم بی گناهی

خداوندا ! رهش بنما به یاری

روا کی باشد آخر بی پناهی !

با تو


دمی با تو ز عمری جاودان بِه

ز تو یک بوسه از هر دو جهان بِه

نگاهی از تو در چشمان عاشق

زگلگشت و ز باغ و بوستان بِه

یار مهربان


ما به درد عاشقی خو کرده ایم

سوی یار مهربان رو کرده ایم

پاکبازیم در قمار زندگی

چون شمار عمر ، از جو کرده ایم

فرسایش


این خاک سیه حاصل فرسایش ماست

هر چند دمی مایه ی آسایش ماست

هیهات که در تیرگی این شب تار

گردیدن احوال ز افزایش ماست

جان من


من آن دیوانه ام در سینه ی دهر

نگنجد جان من در وسعت بحر

((چو روز آید ، بگردم کوی یارم[1]

شبانگاهان به خشتی می نهم سر))

1-چو روز  آید بگردم گرد کویت                      چو

خانه به دوش


ای عشق مرا خانه به دوشم کردی

میخواره ی بزم نوش نوشم کردی

من قطره بُدم به دام رود تو شدم

پیوسته تو در خروش و جوشم کردی

جان پر ملال


شکوه سبز خاطرت ، شکفت و شد وصال ما

بیا و لاله ها نگر به جان پر ملال ما

نهال ذوق و یاد تو ، چه شاخه ها که داده است

به

وطن


تا توانید دلی شاد کنید

گوشه ای از وطن آباد کنید

به وفایی کرمی یا درمی

بنده ای از قفس آزاد کنید

نیکی


تو نیکی و بد ، دشمن خوی توست

تو نوری و دل ها همه سوی توست

خوشا ! دولت و بخت پیروز تو

که شب روشن از پرتو روی توست

ای کاش


ای کاش که باز آیی و دیوانه ببینی

از دست غمت سینه ی ویرانه ببینی

رفتی و شدم همدم تنهایی و غم ها

بازا که مرا ازهمه بیگانه ببینی

قفس


دلم تنگ و غم آگین و قفس تنگ

نوای زندگانی ام بد آهنگ

نگهبان قفس هم دیر پاییست

که دارد با اسیر خود سر جنگ

تنها


الهی کس چو من تنها نمونه

هراسون در دل شب ها نمونه

جدایی قصه ی تلخ حیاته

بیا دلبر که تا غمها نمونه

رقص عشق


از من خبرت که عشق اساس ،  هستی است

سرّی است مگو نهفته او در دستی است

برخیز بتا به رقص این عشق و خموش

کو باده ی نابست و شراب مستی

خنده ی تلخ


خنده ی تلخ بر این چرخ فریبنده پست

بر آمده و نامدگان در دل هست

لب دوختگان ، سوختگان ، بشکسته دلان

بر هفت هزار سالگان در دل دشت

ای عشق


ای عشق ، بیا که بی پناهیم

در سینه نشین که بی گناهیم

در تیره شبان زندگانی

بر ما نظری که بی پگاهیم

بی هدف


زلف تو ز نظم بی هدف بِه

بانگ تو ز چنگ و تار و دف بِه

و ز تو نگهی به چشم عاشق

از گوهر و دُر در صدف بِه

قفس


لطفت قفسی بینم تا هست ، همینی تو

گورم بودم شاهد ای پست همینی تو

غارتگر جان هایی وایرنگر محفل ها

در دایره ای مینا ای دست ، همینی تو

دو رویان


همیشه سینه از سنگند دو رویان

سوهان روح یکرنگند دو رویان

بنازم همت یک روی مستان

به دوران مایه ی ننگند دو رویان

جام مهربانی


شدی لیلی و مجنون تو گشتم

شدی دلبند و مفتون تو گشتم

شدی جامی برای مهربانی

منم با عشق معجون تو گشتم

رفتگان


ماندگان بیدادشان از خستگی

رفتگان نفرین شان بر بندگی

عاشقان خونین دل و گریان چو شمع

و خدایان مست مست از زندگی

زیرکان


زیرکان ، عاشق و جانانه پرستند بیا

مست شیدایی و پیمانه پرستند بیا

اختران شب تارند ز روز در تعبند

پیش افسون تو افسانه پرستند بیا

تو بمان


زیر این گنبد آکنده به سرّ

با من درهم و دلداده به شعر

تو بمان و تو بخوان و تو بدان

ای تو برتر از کلام و ز سپهر

چشم دلبران


زندگی زیر و زبر دارد بسی

                               تلخ ، هم شیرین اثر دارد بسی

گر چه تلخست گام آخر نازنین

                               جان شیرین هم شکر دارد بسی

فسیل


بدو تولد ما ، آغاز یک فسیلست

کان را نهایت آخر ، در خاک ها گسیلست

رویای پوچ ماندن در ماروای هستی

در دوزخ و بهشت و در آب سرسبیلست

فرجام سخن


فرجام سخن شنو تو از من

                               کابیست نشسته بر هریمن

کاخ و تن ظالمان عالم

                              ریزند به هم جمله از این فن

به خاطر تو


به خاطر تو از تو هم گذشتیم

                                   فقط به یاد عشق تو نشستیم

به پای عهد خوبمون تو سینه

                                 چه توبه ها ز می که ما شکستیم

خون و زجر عاشقانه


عزیزان از غم و رنج زمانه

شدم من شاعری بی آشیانه

اسیرم من دراین وادی غربت

تک و تنها و بی نام و نشانه

درون پر درد و غمخواری نباشد

محرم اسرار


هر چند به بی مهری تو یار ندیدیم

                                        سوگندکه خود را ز تو بی کار ندیدم

صد بار شکستی دل بی چاره و اما

                                      چون خود دگری این همه بی عار

الف عشق


عاشقی جامه ی جان کردم ورفتم

                                      سخن عشق ، عیان کردم و رفتم

مدتی در بر استاد وفادار

                                      الف عشق روان کردم و رفتم

روزی ما


روز ما خورشید ما پیوسته پشت ابر بود

وا اسف ! خورشید ما با ما همیشه قهر بود

خوشم


گوهری در دست طفلانم ، خوشم

یا که زیر پای یارانم ، خوشم

قسمت ما گوشه ی تاجی نشد

در سیاهی نور تابانم ، خوشم

طلسم شب


کی میاد با هم بریم خورشید و پیدا بکنیم

بیاریم تو شهر و نادونا رو رسوا بکنیم

بشکنیم طلسم شب رو خصم تاریکی بشیم

همدم نور و همسایه خورشید به نزدیکی

قاصدک


رسان ای قاصدک ، پیغام جانم

به زیبا دختر شیرین زبانم

بگو مهرت به جانم لانه کرده

فراقت روزگارم تیره کرده

بگو گرچه شبان ما سیاهست

قوی کن دل ، سحر دیگر

خاری زدل کشیدن


از گِل به دل رسیدن

                        پهنای شب دریدن

سوسو کنان و سوزان

                      در نور حق دویدن

چون صبح از لج شب

                       ناز بتان خریدن

آسمانی

مرا تو همصدا و همزبانی

                                همیشه با منی و جاودانی

یگانه جانی و در پیکر من

                                عیانی و نهان و مهربانی

تاکی ؟


پریشان خاطر و دیوانه تاکی ؟

اسیر طرّه ی جانانه تا کی ؟

به بوی زلف یار و گردش جام

خراب و درهم و مستانه تا کی ؟

خزان


باور کنیم خزان را

                       این حاصل زمان را

تا کی فسانه سازی ؟

                       بیرون کنیم گمان را

صافی نشان راهست

                          بنیان کنیم مغان را

آسمان باش


بیا ، جانا و با ما مهربان باش

                                   در این بی همزبانی همزبان باش

بکش نقشی تو با ما از رخ عشق

                                   چو لیلی در زمانه جاودان باش

خنده ی رندانه


جسم های خاکیان در سودگی

ابلهان و این همه دلبستگی !

ظلم و تاریکی و تنگیِ قفس

عاشقان و این همه دلخستگی

شعله های سرکش و این خامُشی

لابه لای شعر ناب و زندگی

که چه ؟


یک چند در این دیر کنهسال جوانیم که چه ؟

آخر تک و تنها به دل خاک بمانیم که چه ؟

مادر

در شب سرد و سیه ، در بستر تنهایی ام

هان ! کجا شد مظهر شادابی و شیدایی ام ؟

شقایق


تو شقایقی ، شقایق

                       تو گل همیشه عاشق

تو یه عاشقی ، یه عاشق

                     تو همیشه پاک و صادق

تو بهانه ایی ، بهانه

                    واسه موندن و علایق

قفل قفس


باد فرح بخش وزیدن گرفت

دشت و دمن ، لاله و سوسن گرفت

عطر ریاحین و گل و غنچه ها

پخش شد و جمله به خرمن گرفت

هیروشیما


تو رفتی و قفس هم تنگ تر شد

سیاهی بعد تو پر رنگ تر شد

الهی ! آسمان از هم بپاشی

که قلبت از زمین هم سنگ تر شد

عشق

ای عشق ،شکوفه ی بهاری

آوا و ترانه ی قناری

ای در دل عاشقان به یاری

هستی تو قرار و بی قراری

پاکی و لطیف و مهربانی

روحی و در عاشقان نهانی

چرخ کبود


زیر این چرخ کبود                  دل من پیش تو بود

پری قصه ی من                      قبله ام بهر سجود

تو همه هستی من                    بین این بود و نبود

رقیب


نگاهت مومیای خسته جانست

نگاهم کن ، نگاهت صد زبانست

نظر بازی همان پنهان که بهتر

رقیب بی سر و پا در میانست

کمان و تیر تو در سینه ی ما

زند زخمه ، ولیکن گل

اشکی برای جسمم


سیر ساعت ها تداعی های ما

برق عمر فصل خرابی های ما

دست هایم پیر و اندامم ضعیف

شد تنم باری به اندام نحیف

نگاهت

نگاهت

نگاهت باغ سبز زندگانیست                   پر از گل های شاد شادمانیست

صدای خنده های دل نوازت                  همه شادی و فرّ و دلستانیست

لب گرم و صفای بوسه هایت              حیاتی و جهانی جاودانیست

می عشق


من مست می عشقم ، در دهر نمی گنجم

از عالم بالا و در بحر نمی گنجم

راضی به رضای او ، در تیرگی مطلق

با دوست پریشان وار ، در قهر نمی گنجم

جان پریشان


جز جام می عشق خماری نپذیریم

                                  آیینه ی صبحیم و غباری نپذیریم

بیهوده چه چینی به برم مُهره ی بازی

                                بازیگر عشقیم و قماری نپذیریم

پدرا


پدرا این گذر عمر شهابست ، شهاب

                                      عاقبت حاصل این عمر خرابست ، خراب

مرغ این باغ شنیدم که به گوش گل گفت

                                       رونق عمر همین عهد شبابست ،

افسانه


عاشقان شمعند و ما پروانه ایم 

                              بیدلان گنجند و ما ویرانه ایم

برنگردد روی ما جز سوی یار

                              در هوای دوستان دیوانه ایم

مهربانی


بنای زندگانی مهربانیست                         اساس مهربانی جانفشانیست

فداکاری ، گذشت و دستگیری                   در این عرصه بساط شادمانیست

فرار از مرگ ، خود باشد جهالت                که این راز از ازل جانا ! نهانیست

پیام درویش

در خرید و در فروش بردگان       قصه ای دارم من از بگذشتگان

روزگاری خواجه ای پر سیم و مال      شد بدان بازار و اندر قیل و قال

،