مهربانی


بنای زندگانی مهربانیست                         اساس مهربانی جانفشانیست

فداکاری ، گذشت و دستگیری                   در این عرصه بساط شادمانیست

فرار از مرگ ، خود باشد جهالت                که این راز از ازل جانا ! نهانیست .

تو بانگ روشنایی و سحر زن                    که در گوش زمانه مژدگانیست

بَر و برگ خود از دانش بپرور                   که این توشه برایت ماندگانیست

اگر شاهی ، وزیری یا امیری                     بدان ! آخر که کارت ناتوانیست

نوازش کن یتیمان و ضعیفان                    تراگر قوت و زور و توانیست

سر آیین مروت این چنین است               به سختی آدمی را همزبانیست

پریشان خاطران یاری نمودن                      ز مهرست و همانا آسمانیست

زمانه راحت و آزار دارد                           بدانی گر تو معنی از معانیست

بیا ، با دلبر خود عهد جای آر                    اگر از مهر هم مُهر و نشانیست

به جان ها قصه ی شیرین و فرهاد              چو جان باشد به تن ها جاودانیست

سخن کوتاه ای دل ، عاشقان را                 شقایق پروران را باغبانیست

                            تو اشعارت پشنگا ! یادگاریست

                            همه در پای یاران دُر فشانیست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *