جان پریشان


جز جام می عشق خماری نپذیریم

                                  آیینه ی صبحیم و غباری نپذیریم

بیهوده چه چینی به برم مُهره ی بازی

                                بازیگر عشقیم و قماری نپذیریم .

آزاده و رندیم و دل آگاه و نظر باز

                               بهر دو نفس ، بند و حصاری نپذیریم

آغوش تو شد مأمن این جان پریشان

                               در هر دو جهان حور و کناری نپذیریم

با یاد تو در سوز زمستان فراقت

                               سوگند که باغی و بهاری نپذیریم

            در سنجش و یکرنگی و معیار محبت

              ما جز محک عشق عیاری نپذیریم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *